«Ննջեցեալ» Դիւանագիտութիւն

«ԵՐԿԻՐ»

Երկու օր առաջ Թուրքիան ու Ադրբեջանը ստորագրեցին գազային հերթական՝ տրանսանատոլիական նախագիծն սկսելու համաձայնագիրը, դրանից առաջ մեր 3 հարեւանները ստորագրեցին համագործակցութեան տրապիզոնեան հռչակագիրը (լուրը տեսնել կողքի սիւնակի վրայ):

Միջազգային հանրութիւնն այդ ընթացքում քննարկում է NABUCCO-ի (Թուրքիայէն Աւստրիա կազ փոխադրող խողովակաշարի ծրագիր, որ կ՛առաջադրէ նուազեցնել Եւրոպայի կախեալ ըլ-լալը Ռուսիայէն: Այս ծրագրին շուրջ բանակցութիւնները գրեթէ աւարտած են, շինարարութիւնը նախատեսուած է սկսիլ գալիք տարի, իսկ խողովակաշարի գործարկումը կը նախատեսուի 2017ին-Խմբ.) անհրաժեշտութեան հարցը, Իրանի եւ Սիրիայի հիմնախնդիրները, եւ դրանցում Հարաւային Կովկասի մասնակցութեան ձեւաչափի յստակեցումը հասնում է ճգնաժամային վտանգաւոր կիզակէտի: Ու մինչ աշխարհը խառնուել է իրար, իսկ երկրագնդի քաղաքական կենտրոնը տեղափոխուել է մեր քթի տակ, Հայաստանը, այդ ամէնին անհաղորդ՝ հանգիստ ու խաղաղ ննջում է:

Պետական մակարդակով մեր շուրջը տեղի ունեցող գործընթացների վերաբերեալ ոչ մի դիրքորոշում չի յայտնւում, ոչ մի քայլ, ոչ մի նախաձեռնութիւն չի ցուցաբերւում. ընդհանրապէս այնպիսի տպաւորութիւն է, որ երկրագնդի քաղաքական քարտէզի վրայ Հայաստան անունով պետութիւն գոյութիւն չունի: Մինչդեռ զարգացումներն արդէն սկսում են սպառնալ մեր պետական անվտանգութեանը:

Հայաստանի դիւանագիտական կորպուսի (անձնակազմին-Խմբ.) համար արտաքին քաղաքականութիւնը սկսւում ու վերջանում է Ղարաբաղեան հիմնահարցի շուրջ ընթացող կիսաբանակցութիւններով, Թուրքիային ուղղուած «յոխորտանքներով» ու այս կամ այն երկրի առաջին, երկրորդ դէմքերին ընդունել-ճանապարհ դնելով: Հայաստանի արտաքին քաղաքականութեան նախաձեռնողականութիւնը, փաստօրէն, ահա այսքանին բաւականացրեց, եւ այս կանգնեցուած կադրը (նկարը-Խմբ.) ձգւում է արդէն 4 տարի: