Discussion Policy

Comments are welcomed and encouraged. Though you are fully responsible for the content you post, comments that include profanity, personal attacks or other inappropriate material will not be permitted. Asbarez reserves the right to block users who violate any of our posting standards and policies.

One Comment;

  1. Varty Tanielian said:

    Երբ Ասպարէզի բացառիկը կը բանամ, (համացանցի վրայ, Մոնրէալէն), ոչ մէկ տեղ կը գտնեմ իւրաքանչիւր մասին մէջ զետեղուած յօդուածագիրներուն անունները իրենց յօդուածներու խորագիրներով, որպէսզի կարելի ըլլայ ընտրութիւն մը կատարել ըստ նախասիրութիւններուս: Ենթադրութեամբ՝ կը գրեմ ինծի ծանօթ քանի մը անձերու անունները, եւ կը ցաւիմ, որ համացա՞նցն է թերեւս մեղաւորը, թէ… : Ո՞ւր են միւսնե՞րը, այն նորե՞րը, կամ ինծի անծանօթները…: Կա՞ն շնորհաւորելի նորեր…: Ամէն անգամ, գէթ՝ վերջին վեց տարիներու ընթացքին, մեծ համբերութեամբ, ընթերցողներէն թերթի խմբագրութեան ուղղուած նամակներ կը փնտռեմ: Գրողը արձագանքի կը սպասէ ընթերցողներէն. ատիկա իր իրաւունքն է, իր միա՛կ հատուցումը՝ եկած՝ յօդուած մը ամբողջութեամբ կարդացած ընթերցողէն, յօդուածով գոհացած կամ դժգոհած, բայց՝ արտայայտուած կարծիք, մտածուած խօսք ու արժեւորում: Ուզես թէ չուզես հարց կը ծագի. որո՞նք են, ի վերջոյ, մեր յօդուածները ընթերցողները, ո՞ւր են մեր խօսք ու բանին, գրականութեան ու հայ կեանքին ծանօթ ուսուցիչներն ու տնօրէնները, համալսարանի հայագիտական լսարաններու ուսանողները, աշակերտներն ու անոնց կեանքով ապրող ու շնչող հայ ծնողները, ու նաեւ՝ մեր կղերականները, թերթը մեր բոլորինն է ի վերջոյ…: Կը տարուիս մտածելու, թէ «ո՜վ է թերթ կարդացողը…» ըսողները, շատ յաճախ, մեր գիրէ ու բանէ հասկցող կարծուածներն են, յարգելի բացառութիւններով, անոնք՝ որոնց «ժամանակ չունիմ»-ը անհեթեթ կշռոյթ մը կը կրէ իր մէջ, յանցանքի վրայ բռնուած ըլլալու շիկնանք մը, եւ կը մտածես, թէ ասոնք ի՜նչ պատասխան պիտի տան Մեսրոպին, որուն անունով բեմերէն ճառեր կարդալու իրաւունք կու տան իրենք իրենց: Մեր համայնքին վերոնշեալ այս խաւը չի կրնար ըսելիք չունենալ եթէ հաղորդուի, եթէ ապրի ազգին սրտի զարկին ունկնդիր, դառնալով ապրող, շնչող ներկայութիւն: Որեւէ թերթի բաղձանքն է, որ իր էջերուն պատկերէ ոչ միայն համայնքային կեանքին ապրող ու շնչող պատկերը հոն հրատարակուող յօդուածներով, այլեւ՝ իր ընթերցողներու արժեւորող խօսքով, որ թերթը ապրի ի՛ր գոյութեան իրաւունքով եւ դառնայ անոր շունչն ու ոգին, եւ ոչ՝ անշունչ ու անհաղորդ բան: Թերթը կ’ապրի իր ընթերցողներու ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹԵԱՄԲ, իմա՛ անոր գոյութենական պայքարին բերած ի՛ր ինքնուրոյն խօսքով, ի՛ր ըսելիքով, հայն ու հայկականը արտայայտող ամէն բանի հանդէպ որդեգրուած կեցուածքով, որոնց ի լուր՝ կարելի չէ չարդարացուող լռութիւն պահել: Ասքանը ակնկալելը նուազագոյնն է, եթէ կ’ուզենք «ժողովուրդ» դառնալ եւ ոչ՝ անտարբերութեան ժխորին մէջ կորսուած ամբոխ:

*

Top