Անլուծելի Հանգոյց Չկա՛յ

Church

ՀԱՅ ԵԿԵՂԵՑԻՆ ԵՒ ՀԱՅ ԵՐԻՏԱՍԱՐԴԸ ԴԷՄ ԱՌ ԴԷՄ

 

ԳՐԻԳՈՐ ԵՊՍ. ՉԻՖԹՃԵԱՆ

 

ChurchԴժուարութիւններու հանդիպելով, մարդիկ ընդհանրապէս կ՛իյնան յուսահատութեան գիրկը: Թերեւս իրենց ունեցած դժուարութիւններուն կէսէն աւելիին պատճառը, մարդիկ իրե՛նք իսկ են: Սակայն, յանցանքը միշտ ուրիշին վրայ բարդելու մարդկային ունակութիւնը, շա՜տ վաղ տարիքէն մարդուն մէջ բոյն դնող սովորութիւններէն մէկն է:

Դժուարութեան համար գործածուած պատկերաւոր բառ մըն է «հանգոյց»ը, որ կօշիկի կապի գեղեցիկ եւ դիւրաւ քակուելիք պատկերը չի՛ ներկայացներ բնականաբար: Պինդ հանգոյց ըլլալու համար, կապուած պարանը ինչքան բարակ ըլլայ, այնքան աւելի դժուար կ՛ըլլայ զայն լուծելը կամ քակելը: Տեսնուած է, թէ ինչպէս մարդիկ դիւրաւ կը քակեն հաստ թելերով կազմուած հանգոյցները, գործածելով իրենց եղունգները կամ սուր իրեր: Կ՛արժէ դիտել նաեւ, թէ ինչպէս ձկնորսներ ծովափին կանգնած, կը քակեն ու դարձեալ կը կապեն իրենց նաւակները ցամաքին կապող մալուխները:

Փոխաբերական այս պատկերը օգտագործելով, կրնանք ըսել ուրեմն, թէ մարդոց կեանքին մէջ ալ կան դիւրաւ եւ դժուարաւ լուծելի «հանգոյց»ներ: Բարակ թելերով հիւսուած հանգոյցները շատ խճճուած կացութիւններու համար կրնանք օրինակ ծառայեցնել, որովհետեւ ասոնց պարագային յայտնի չ՛ըներ դերձանին ծայրը, ուրկէ կարենաս բռնել եւ յոյս ունենալ քակելու հանգոյցը:

Դժուարութիւնը կու գայ նաեւ անկէ, որ նման խնդիրներու միջամուխ եղած կրնան ըլլալ բազմաթիւ մարդիկ, որոնցմէ շատեր մթութեան մէջ գործած կ՛ըլլան, առաջին գիծին վրայ այլ անձեր տեղադրելով իբրեւ դերակատարներ: Այս բարդ դրութեան մէջ, հանգուցալուծման պատրաստկամութիւն յայտնած մարդուն աշխատանքը շատ դժուար է, որովհետեւ լայն տարողութեամբ գործունէութիւն պէտք է ծաւալէ ան, պատուարներէ ու պատնէշներէ անդին անցնի, մութ ու խուլ անկիւններ մտնէ, երբեմն խարխափելով յառաջանայ, մինչեւ որ հանդիպի ճիշդ անձին, որ բուն պատճառն է տուեալ հանգոյցին:

Մարդկային կեանքի վրդովումին համար, առանց պատճառի պատճառներ չկան: Մարդոց կեանքին մէջ երեւցող իւրաքանչիւր սխալի ետին, անպայման պատճառ մը կայ, որուն հետեւանքով զանազան դժուարութիւններ կը յայտնուին: Բոլոր մարդիկ նոյն տոկունութիւնը չունին, որ դիմանան դժուարութեան: Ուստի, ոմանք հազիւ նեղութեան մէջ գտնուին, յուսախաբ կ՛ըլլան եւ մինչեւ իսկ չեն ուզեր ապրիլ այլեւս: Ոմանց ունեցած հարցերը շատ անձնական են եւ խորունկ: Մարդոց այնպէս կը թուի յաճախ, թէ լուծում չունին իրենց խնդիրները: Ոմանք կը դիմեն խորհրդատուներու, կը փորձեն հոգեբաններու գիտութենէն օգտուիլ, գէթ հանգստանալու զիրենք տանջող մտածումներէն: Աւելի տգէտ հասարակութիւնը կ՛երթայ բախելու դուռը անգրագէտ պառաւներու, եւ անոնց խաբէպատիր ու շողոքորթ լեզուին հաւատք ընծայելով կը կատարէ անոնց յիմար թելադրութիւնները: Անոնց տուած ուղղութիւններով, անհասկնալի եւ անիծաբանական գրութիւններ կը տեղադրուին մարդոց տան անկիւնները, կամ կերակուրին կը միախառնուի այս կամ այն համեմը, զայն ուտողին հանգիստը վրդովելու համար: Ինքնախաբէական արարքներ, որոնք ժամավաճառութենէ բացի ոչ մէկ բանի կը ծառայեն:

Վերոյիշեալ միջոցը, որուն կը դիմեն իսկապէս խեղճ եւ տկարամիտ մարդիկ, շահագործումի առիթ կը հանդիսանայ այլ խումբի բախտախնդիրներու համար: Եթէ առաջինները «կապող» տեսակներն էին, երկրորդները՝ «քակող»ները կ՛ըլլան: Ուրեմն, մարդոց կեանքը հանգուցողները եւ հանգուցալուծողներն են այս երկու խումբի մարդիկ, որոնք ամէն բանէ առաջ իրենց նիւթական շահը կը հետապնդեն: Անոնց համար բնա՛ւ մտահոգութիւն չէ մարդոց կեանքին բնականոնացումը կամ դժուարութեանց լուծումը, ուրիշ խօսքով՝ հանգուցալուծումը: Ընդհակառակը, որքան մարդոց կեանքը հանգուցուի, այնքան «գործ» կը ստեղծուի իրենց համար, այդ «հանգոյց»ները քակելու կամ՝ ի պահանջել հարկին, աւելի հանգուցելու զանոնք…։

Գերմանիոյ Շթատը քաղաքի պողոտաներէն մէկուն վրայ եկեղեցիի մը մուտքի դրան վերը գրուած էր. «Չկայ հարց մը, որ անլուծելի ըլլայ Յիսուսին համար»: Ընդհանրապէս իրենց տագնապներուն, մտահոգութիւններուն եւ դժուարութիւններուն պարագային Աստուծոյ դարձող մարդիկը որսալու հրաւէր մը չէր այս, այլ՝ խորունկ ճշմարտութիւն մը, աստուածային ամենակարողութեան մասին մեծ վկայութիւն մը…։

Ամէնէն պարզամիտ մարդուն համար իսկ, գերմարդկային էակէ մը իր կախումնաւորութիւնը, անգիտակից ոյժ կը ներշնչէ: Գերագոյն էակին հովանաւորութիւնը վայելել, կը նշանակէ սովորական մտահոգութիւններէ հեռու ըլլալ, այնպէս ինչպէս երեխան, որ ամբողջութեամբ կը վայելէ իր ծնողքին հոգածութիւնը, առանց մտածելու, թէ ի՞նչ պիտի ուտէ կամ խմէ այդ օր: Նոյն իրավիճակը կը տիրէր դրախտին մէջ, նախամարդուն մեղանչումէն առաջ: Հոն, ուր չկար ցաւ ու վիշտ, ո՛չ ալ առօրեայ ապրուստի մտահոգութիւն: Մարդը իր ազատ կամքով մտահոգութեան տէր դարձաւ: Ուրեմն, բոլոր այն մտահոգութիւնները, զորս կ՛ունենանք այս կեանքին մէջ, ու կ՛ապրինք անոնց տագնապը, ուրիշէն պատճառուած չեն մեզի: Այդ դժուարութիւններուն եւ անոնցմէ յառաջացած մտահոգութիւններուն պատճառը մենք ենք, որովհետեւ մեր ազատ կամքով ընտրած ենք այս ուղին:

Բայց դեռ յոյս մը կայ, որ քակուին մեր կեանքին մէջ յառաջացած հանգոյցները: Անլուծելի թուացող բոլոր տեսակի հանգոյցները անպայման ձեւ մը ունին քակուելու: Գիտութիւնն ալ նոյնը կ՛ըսէ: Եթէ մեր մատները այնքան բարակ եւ ճկուն չեն ամէնէն բարակ դերձաններով հիւսուած հանգոյցները քակելու, կրնան գտնուիլ մետաղեայ նուրբ ցպիկներով գործիքներ, որոնցմով կարելի ըլլայ քակել այդ հանգոյցները:

Մեր կեանքին համար, այդ յոյսը Յիսուս ինքն է միայն: Եկեղեցւոյ պատին վրայի գրութիւնը բացատրութեան կարիք չ՛ունենար, երբ վստահ ըլլանք, թէ Յիսուսի ձեռքերն ու մատները ամէնէն ճկուն գործիքներն են մեր կեանքին մէջ յառաջացած հանգոյցները քակող: Սովորական մեր կեանքին ընթացքին, երբ յաջողակ ենք ու դժուարութիւններէ հեռու, ինքնավստահութեամբ կը յոխորտանք: Բայց դժուարութիւններու մէջ իյնալէ ե՞տք միայն պիտի դառնանք Յիսուսին, կարծէք մեր կողմէ վարձուած մէկը ըլլար ան, մեր հեռաձայնի զանգին սպասող…։

Վստահութիւնը, որուն կ՛ակնարկուի այստեղ, Աստուծոյ հանդէպ ամէն վայրկեանի հաւատքի արտայայտութիւն պէտք է ըլլայ: Աստուծոյ վրայ դրուած մնայուն վստահութիւնն է, որ իսկական հաւատքը կը ծնի, որուն հետեւանքը անկասկած պիտի ըլլայ երկնային հովանաւորութիւնը մարդուն, ամէն վայրկեան ապահովելու համար անոր խաղաղ, անփորձանք ու բարեյաջող կեանքը:

Մեծ հաւատքով ու յոյսով ապրող մարդիկ սովորութիւն դարձուցած են ըսել. «Դժուար բան չկայ կեանքի մէջ, ամէն ինչ իր լուծումը կը գտնէ»: Այս մօտեցումը դրական է, այնքան ատեն որ սեփական ոյժէն աւելի, Աստուծոյ զօրութեան կը վստահի զայն ըսող ենթական: Սակայն, եթէ միայն իր կարողութիւնն ու իմաստութիւնը ունի ան իբրեւ յենարան, մոռնալով աստուածային ամենակարողութիւնը, օր մը անպայման պիտի դիմէ Յիսուսի զօրութեան, որովհետեւ, մարդկային կարողութիւնն ու գիտութիւնը, ոյժն ու զօրութիւնը չափազանց սահմանափակ են:

_ Չկայ հարց մը, որ անլուծելի ըլլայ Յիսուսին համար:

Եկեղեցւոյ պատին վրայի այս գրութիւնը քանի՞ անձ առօրեայ դրութեամբ իր հոգիին խորքէն կ՛արտաբերէ: Միայն դժուարութիւններուդ մէջ զայն մտաբերելը նոյն արդիւնքը չի՛ տար, ինչ որ շահած պիտի ըլլայիր Յիսուսի հանդէպ յարատեւ հաւատքովդ:

Authors

Discussion Policy

Comments are welcomed and encouraged. Though you are fully responsible for the content you post, comments that include profanity, personal attacks or other inappropriate material will not be permitted. Asbarez reserves the right to block users who violate any of our posting standards and policies.

*

Top