Պատասխանատուն Ու «Անկիրթ»ը

0615proud

0615proud

ՍԵՒԱՆ ՏԷՅԻՐՄԵՆՃԵԱՆ

 

Արամ Աթէշեան երկու շաբաթ առաջ, պատրիարքարանին մէջ, իր մէկ քանի բարեկամներով գումարած ժողովով մը յայտարարած էր իր հրաժարականին մասին: Աւելի ճիշդ՝ «պոզաճընըն շահիտի շըրաճը» առածին հետեւութեամբ՝ ժողովին մասնակիցներէն մէկ քանին է որ բարձրաձայնեցին այդ մասին, այլապէս, մեղքը չառնենք, Արամ Աթէշեանի բերնէն կամ այդ օրերուն հրապարակած զեվզեկոյցներուն մէջ «կը հրաժարիմ» խօսքը չէր լսուած: Այդ հաւաքոյթէն ետք պատահածներուն վկան ենք. եղբայրութեան կոչե՜ր, միասնութեան մաղթանքնե՜ր, յոտնկայս ծափահարութիւննե՜ր, բարձրագոչ ողջոյննե՜ր եւ այլն: Աթէշեան, ինչպէս կ՛ըսեն, «թաշրա-քուրնազը»ի իր խեղճուկրակութեամբ կը փորձէ խաբել, սխալ տեղեր առաջնորդել, քիթէն բռնած պտըտցնել կաթողիկոսէն սկսեալ մինչեւ համայնքային վարիչները, լրագրողներն ու թրքահայ հասարակ ժողովուրդը: Ուր մնաց որ ժողովուրդ խաբելը այնքան ալ դիւրին գործ չէ, սակայն միւսները՝ կաթողիկոսէն սկսեալ մինչեւ համայնքային վարիչներն ու մամուլի խմբագրապետները, եթէ չեն խաբուիր, այլ խաբուելու պէս կ՛ընեն, ապա տալիք հաշիւ մը ունին անպայման հանրութեան, պատմութեա՛ն առջեւ:

Այս շաբաթուան գրութիւնս պատասխանատուութեան մասին է: Գեղեցկօրէն կազմուած բառ մըն է ասիկա՝ պատասխան տալ, պատասխանել, այսինքն բացատրութիւն տալ, հաշիւ տալ այն արարքներուն համար, որոնք կատարուած են ենթակային կողմէ, այն խօսքերուն համար, որոնք արտասանուած են: Պատասխան տալ կը նշանակէ յարգել դիմացդ կանգնած անձը կամ հաւաքականութիւնը, հաշուի նստիլ անոր հետ: Պատասխանատուութիւնը բարեկամական կամ ընկերական յարաբերութեան մը մէջ թէեւ անհրաժեշտութիւն մը չէ, սակայն տուեալ յարաբերութեան առողջութեան համար, կայունութեան համար բարեկամներ իրարու նկատմամբ պատասխանատուութեան տարբեր ձեւեր գտած են, իրենց արարքները բացատրելու, ըսածները մեկնաբանելու ուղիներ, որոնք շատ անգամ կը յայտնուին անկեղծ ու մտերմիկ զրոյցներու միջոցով, միասնաբար կերուած ճաշով մը: Իսկ հանրային կեանքին մէջ պատասխանատուութիւնը այսպէս չի բանիր: Հանրային կեանքին մէջ, ընտրեալ պաշտօնեան իր արարքներուն համար պատասխանատու է այն հաւաքականութեան առջեւ, որ ընտրած է զինք, որ զինք պաշտօնի կոչած է այդ հաստատութիւնը ղեկավարելու համար:

Իսկ ինչպէ՞ս կը բանի պատասխանատուութեան հաստատութիւնը մեր հասարակութեան մէջ: Որպէսզի նիւթը ա՛լ աւելի չտարածուի՝ պիտի չըսեմ ինը տարիէ ի վեր, այլ պատրիարքի հանգստեան կոչուած անցեալ Հոկտեմբերէն այս կողմ պատրիարքական ընտրութեան տագնապ մը ունինք: Լո՛ւրջ, շատ լուրջ տագնապ մըն է: Պատրիարքական ընդհանուր փոխանորդը, Ս. Փրկիչ Հիւանդանոցին ատենապետը, որ կը յաւակնի ըլլալ համայնքին աշխարհիկ ղեկավարը, թաղային խորհուրդներու ատենապետները, երբեմն նաեւ որեւէ պաշտօնական դիրք չունենալով հանդերձ այս կամ այն ժողովի հրաւիրուող բարերարներու կամ նախկին վարչականներու դասակարգը տագնապին գլխաւոր դերակատարներն էին:

Կրօնական ժողովի ատենապետին ներկայացուցած հրաժարականէն ետք պատրիարքարանին մէջ անոնք գումարեցին գաղտնի ժողով մը, մինչ համայնքային մարմիններ հաւաքուած իրենց կը սպասէին «Պէզճեան» սրահին մէջ: Անոնք ստորագրեցին արձանագրութիւն մը, որ ոչ մէկ ուժ ունեցաւ: Հոգեւորականները իրենց փէշերը հաւաքած Մայր Աթոռ գացին: Արձանագրութիւն մըն ալ հոն ստորագրեցին: Կաթողիկոսին հանդէպ նուազագոյն յարգանք մը ունէին բարեբախտաբար որ այդ արձանագրութեան կէտերէն մին գոնէ իրագործուեցաւ եւ տեղապահի ընտրութիւնը կայացաւ: Երբ ամէն ինչ կարգադրուեցաւ, ընտրութեան գործընթացը կը սկսի կը մտածէինք, այս անգամ ալ պատրիարքական ընդհանուր փոխանորդը՝ հակառակ իր խոստումին, չհրաժարեցաւ պաշտօնէն, կուսակալութենէն հասած թուղթ մը ցոյց տուաւ, գործին մէջը պետութիւն խառնեց, իրեն աջակից գտաւ հիւանդանոցին ատենապետը, որ հրաժարելու հրաւիրեց կանոնաւորապէս ընտրուած տեղապահը, թաղային խորհուրդներ (մէկ քանի բացառութիւնները մեծապէս յարգելով) աջակցութիւն չցուցաբերեցին տեղապահին եւ այլն, եւ այլն, եւ այլն: Եւ յետոյ մէկէն «կլիմայի փոփոխութիւն» մը պատահեցաւ, ի՞նչ անցաւ-դարձաւ մարդ չգիտցաւ, ամիս մը առաջ Մայր եկեղեցւոյ դուռը չուանով մը տեղապահին առջեւ փակած Արամ Աթէշեանը «Հրաշափառ» կազմակերպեց տեղապահին համար, ամիս մը առաջ տեղապահին բարի-գալստեան աղօթքին չմասնակցած հոգեւորականները արարողութեան փութացին, տեղապահին հրաժարականը պահանջելու համար, ինչպէս կ՛ըսեն, «չարշաֆ-չարշաֆ» կոչեր հրատարակած հիւանդանոցին ատենապետը, այս անգամ ալ նոր տեղապահը ողջունող գրութիւն մը հրապարակեց թերթերուն մէջ, թաղային խորհուրդները փոխեցին իրենց դիրքը եւ դեռ ինչեր-ինչե՜ր…

Այս բոլոր անցուդարձին մէջ եղա՞ւ մէկը, հաստատութիւն մը կամ անհատ մը, որ պատասխանատու ըլլար հանրութեան առջեւ: Գործուած այսքան մեծ սխալներէն, դրժուած խոստումներէն ետք «ներողութիւն մը, սխալեցանք մը» լսեցի՞ք: Հրաժարակա՞ն մը: «Մենք այս գործը չենք գիտեր եղեր, աւելի հասու անձերուն կ՛ուզենք յանձնել» մը: «Այլեւս խնդրեմ մեզ մի՛ խառնէք այս գործերուն» ըսող մը: Արժանապատուութիւն ունեցող մէկը տեսա՞ք: Մէկը, հաստատութիւն մը, հաստատութեան վարիչ մը, խմբագիր մը, բարերար մը, իր կոչումին հաւատաւոր հոգեւորական մը, որ ելլէր ու ըսէր, թէ «պատասխանատու էի հանրութեան, սակայն իմ այս պատասխանատուութիւնս չկրցայ կատարել» կամ բացսրտօրէն, անկեղծաբար իր սխալը խոստովանող մը, իր թերացումը բարձրաձայնող մը, ապաշխարող մը, «հանրութիւնը ինծի վստահեցաւ, սակայն ես չկրցայ արդարացնել այդ վստահութիւնը» յայտարարող մը: Տեսա՞ք: Լսեցի՞ք:

Ու վրադիրք՝ արքեպիսկոպոսի կոչում ունեցող Արամ Աթէշեան մը, որ փոխանակ ինը տարիներու իր անճարակութիւնը պարտկելու, փոխանակ իր ըրածներուն հաշիւը տալու, փոխանակ իրեն վերագրուած «քոմիսիոնճի»ութեան կամ «անթիքաճի»ութեան պատասխանը տալու, փոխանակ իր մասին եղած յայտնի կամ ծածուկ բամբասանքները փարատելու, փոխանակ ընտրուած տեղապահին առջեւ չուանով եկեղեցւոյ դուռը փակելուն հաշիւը տալու՝ Մայր Աթոռին մէջ կ՛ելլէ ու կը յայտարարէ, թէ ինք հրաժարած չէ, այլ պարզապէս քաշուած է միայն պաշտօնէն: Շնորհ ըրեր է: Եւ դեռ ի լուր հայ աշխարհին կ՛ըսէ, թէ «անկիր»չ են անոնք, որոնք իրեն դէմ են: «Անկի՛ր»չ:

Եւ դեռ կը հաւատա՞ք որ կարելի է պատրիարքական ընտրութիւն կազմակերպել այս նոյն դերակատարներով, որոնք ո՛չ պատասխանատու են, ո՛չ ալ պատասխանատուութեան կ՛ենթարկուին…

Իրապէս կը հաւատա՞ք:

«Վա՜յ քեզ քաղաք…»:

 

narekian2000@yahoo.com

Authors

Discussion Policy

Comments are welcomed and encouraged. Though you are fully responsible for the content you post, comments that include profanity, personal attacks or other inappropriate material will not be permitted. Asbarez reserves the right to block users who violate any of our posting standards and policies.

*

Top