«Ասպարէզ»ը՝ Իր 110ամեակէն Ետք

kevorkbedikian

ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ

 

kevorkbedikianԴարերու վրայ երկարող կեանք եւ անոր կողքին իւրայատուկ պատմութիւն ունի հայ տպագրական մամուլը: Հպարտօրէն,  նոյնքան ալ հաստատ՝ կարելի է նաեւ նշել, թէ իր այս երկար պատմութեան հունձքը մեզի շատ «բաներ» թելադրել կու տայ:

Անկասկած, որ անկախ իր «գոյնէն», քանակէն ու որակէն, նոյն այս հունձքը օրին եւ պատշաճօրէն մեզի փոխանցած է մեր ազգային, քաղաքական, ընկերային, բարոյական, մարդկային եւ գաղափարախօսութեան բազմազան պատգամներ:

Այս բոլորը՝ յանուն իր կոչումին:

Ու բոլորիս համար ալ անծանօթ չէ, թէ ի՛նք ինչերէ՜ անցած է եւ մինչեւ հիմա ալ , ինչպէ՞ս տառապած ու ի՜նչ տագնապներ դիմագրաւած է, ոչ միայն իր ֆիզիքական ներկայութիւնը ապահովելու, այլ նաեւ իր ընթերցողին ի՛ր պատգամը օրին հասցնելու համար:

Անոր համար է, որ կը շեշտենք, թէ անիկա թէ՛ հայրենիքի եւ թէ՛ Հայկական Ափիւռքի տարածքներուն, միշտ իր օրհնաբեր եւ անուրանալի դերը ունեցած է ազգային մեր կեանքին մէջ, լուրերու հաղորդման, տարածման, գաղութներու իրավիճակներու արտացոլումներով եւ իր գաղափարական կարծիքներու եւ իրավիճակներու մէկտեղումներով:

Պէտք է աւելցնել նաեւ, թէ տարիներու ընթացքին անիկա հայ միտքի զարգացման, դաստիարակութեան եւ բարգաւաճման ի խնդիր՝ իր հարազատ տուրքը տուած է հայ գրականութեան:

Այսպէս, հայ մամուլի սեւ ու ճերմակ էջերուն մէջ է, որ հայ գրականութիւնը նաեւ կրցած է նոր ակօսներ բանալ: Հոս է, որ մեր գրիչները առատօրէն եւ ամէն առիթով վար ու ցան կատարած են, յանուն հայ գիրի պայծառութեան եւ մայրենիի զարգացման:

Ինքն է, որ իր լայն ու նեղ սիւնակներուն մէջ հայ գրողին, խմբագիրին կամ աշխատակիցին տուն-տեղ տուած եւ ապահով ու տաքուկ երդիք պատրաստած է, որպէսզի ջերմանայ հայուն կեանքն ալ: Ան ինքնազարգացման, ինքնաճանաչման եւ ինքնազարթօնքի, եթէ նման բաներ կարելի է ըսել, առիթ տրուած է հայ բանաւոր միտքին, հայ գիրի մշակին ու անոր զարգացման եւ հայ ընթերցողին ալ՝ հաւասարապէս:

Պատիւ իրեն:

Ըլլալով համեստ ու պարտաճանաչ  յուշարար մը, յստակ ու աղուոր պատգամաբեր մը, հայ մամուլը, հայ ընթերցողը առաջնորդած է դէպի ինքնագիտակցութիւն, դառնալով անոր յստակ հայելին:

Պատգամ ըսի, կրնայի աւելցնել նաեւ ուղեցոյց: Շատեր նոյնիսկ այս մէկը նկատած են մեր գոյատեւման աղբիւրը, ուրկէ հայ ընթերցողը ազգային գիտակցութեամբ հագեցուցած է իր ուղեղը եւ նաեւ ուրկէ հայ միտքը կառչած մնացած է իր կենցաղին, իր աւանդութիւններուն եւ գոյատեւմնան ազդակներուն:

Ահա հայ մամուլը: Իսկ հիմա… իսկ այսօր… այս օրերուն…

Պէտք է անպայման նաեւ աւելցնել, որ հակառակ կայքերու կամ համացանցային այլ նորութիւններու ներկայութեան, առանց հայ մամուլի, օր մը մենք մեզի անմշակ կրնանք գտնել: Որովհետեւ հայ թերթին մէջ հայը հաղորդ մնալով հանդերձ աշխարհին, իր հայրենիքին եւ իր Սփիւռքին հետ, իր հայութիւնը կը փնտռէ:

Ու ըսի. այս օրերուն, իբրեւ հայ մամուլի մեծ ընտանիքի հարազատներէն մէկը, հո՛ս, մեր գաղութին մէջ, «Ասպարէզ» օրաթերթը հրապարակային եւ արժանավայել կերպով յիշատակեց իր հիմնադրութեան 110ամեակը:

Ուրեմն, 110 տարեկան է «Ասպարէզ» օրաթերթը: Մեծ տարիք… բայց ո՛չ տարիքոտ…:

Կը յիշեմ իր անունը հպարտօրէն: Որովհետեւ անիկա ամբողջ Ամերիկեան ցամաքամասի տարածքին, միակ հայ օրաթերթն է, որ իբրեւ հայ քաղաքական միտքի արդար ծնունդ, առաւել քան մէկ դար հասած է եւ տակաւին կը հասնի անխտիր մեր գաղութի բոլոր կարիքներուն, ազգային, մշակութային եւ քաղաքական հարցերու կողքին, հոգեկան հաճոյքի ապրում բերելով իր հետ:

Ու միշտ եւ ամէն առիթով կրկնած ենք, որ մենք անոր մէջ զմեզ կը փնտռենք, որովհետեւ ոչ միայն մեզի համար, այլ բոլորիս՝ անիկա յստակ յանձնառութիւն ունեցող, անսակարկ ծառայութիւն մատուցող աղուոր ներկայութիւն մըն է, եւ մեր ժողովուրդը իր ծնունդի օրէն ի վեր, անոր անուան կապուեցաւ՝ սիրով, ակնածանքով եւ գուրգուրանքով:

Եւ այսպէս, լաւ յիշեցէ՛ք, վերջերս հրապարակային եւ պատշաճ  ու արժանավայել հանդիսութեամբ տօնախմբուեցաւ «Ասպարէզ»ի 110ամեայ  ծնունդը:

Այդ օր հետաքրքրական եւ իւրայատուկ երեւոյթը այն էր, որ անիկա դարձեալ, նոյն այդ նախաձեռնութեան ընթացքին, մէկ յարկի տակ համախմբած էր մեր գաղութին մէջ գործող եւ շնչող հայ մամուլի իւրաքանչիւր հայ խմբագիրը եւ անոր համեստ աշխատակիցը, առանց որեւէ խտրականութեան կամ բացառութեան: Բոլորը…:

Ան, իր այս օրինակելի արարքով, հայ մամուլի պատմութեան էջերուն մէջ իր անուան դիմաց արձանագրեց այն, ինչը կը հասցէագրուի միայն խոնարհներու, երախտագէտներու, գիտակից եւ հայ մամուլին պատուաբեր գործակիցներու:

Մէկ խօսքով, պատմականօրէն  անիկա նաեւ հաստատեց իր առաքելութիւնը եւ ազգային մաքուր նկարագիրը, միաժամանակ ամրապնդելով ընթերցող-մամուլ կապը, նոյնքան ալ գաղութը: Ամրացուց զայն: Շաղախ դարձաւ: Հաստատ եւ ամուր:

Նոյն այդ ձեռնարկին կրկին անգամ շեշտուեցաւ եւ երկարօրէն բացայայտուեցաւ, թէ յատուկ շունչ կայ Իր էջերուն վրայ: Թէ, անիկա իւրայատուկ ոճ ունի: Նկարագիր կայ իր տողերուն մէջ: Հեռու է սովորական չափանիշներէ, որովհետեւ, որովհետեւ…

Մէկ խօսքով, ինք յանձնառութիւն ունի: Ինք ունի նաեւ քաղաքական մտածողութիւն, գիտակցութիւն, ընբռնումի մեկնակէտ: Եւ աւելին՝ ինք կը տագնապի, ինք կը մտահոգուի, ինք հպարտ է իր ներկայութեամբ, ինք կը խանդավառուի եւ սակայն երբեք չի յուսահատիր:

Վկայ այդ երեկոյի իր յոբելենական ձեռնարկը, մանաւանդ զինք հովանաւորողներու խոնարհ եւ խիտ ցանցը:

Իսկ այժմ՝ 110ամեակէն ետք… եթէ ծանօթացանք իր պարտաւորութիւններուն եւ պարատականութիւններուն… հապա մե՞րը… իբրեւ համեստ ընթերցող կամ քաջալերող, հովանաւորող կամ գնահատող:

Հապա մենք: Ո՞ւր ենք այս բոլորին մէջ: Խօսքէն գործի անցնելու ժամն է այլեւս:

Թէեւ մեր ժողովուրդը, ամէն առիթով տուած է եւ տակաւին կու տայ իր գնահատանքը՝ նիւթապէս եւ բարոյապէս կը զօրակցի անոր, բայց կը կարծեմ, որ ժամանակն է, որ մենք բոլորս նորոգենք մեր այդ գիտակցութիւնը: Շարունակենք մեր քաջալերանքը:

Մեր տուներուն, դպրոցներուն, հաստատութիւններուն ներս ընկալենք զայն, լայնաբաց: Ամէն օր հիւրասիրենք: Իր ներկայութիւնը վայելենք: Գուրգուրանք, որպէսզի անիկա մեր միտքն ու հոգին ջերմացնելու կողքին, իր հաստատ ընթացքն ու հրապոյրը չկորսնցնէ եւ մանաւանդ իր վազքին ընթացքին չմաշի ու չկքի:

Նման յանձնառութիւններ կ՛երթան ոչ միայն զինք կեանքի կոչող գաղափարակիցներուն, այլ բոլոր անոնց, որոնց կը մատուցուի: Այլ խօսքով մեզի: Բոլորիս:

Յարգանքի, տուրքի այս տողերուս հետ միատեղ, յարգելի ընթերցող, քեզի հետ ու նաեւ քու անունով ալ, թոյլ տուր ի սրտէ բարի մաղթանք մը հասցէագրեմ «Ասպարէզ»ին, որ անիկա՝ իբրեւ տիրական ներկայութիւն, հայութիւն բուրող եւ Հայ Դատի պաշտպան, կեցուածքի ու տեսակէտի տէր հայ մամուլ, միշտ մնայ պատնէշի վրայ եւ յաջողութեամբ շարունակէ հասարակական առողջ կարծիք մշակելու իր ճանապարհը:

Իբրեւ հաւատաւոր հայ ընթերցող, գիտակցօրէն նորոգենք մեր յանձնառութիւնները:

Զինք ջերմապէս գնահատենք: Որովհետեւ… ահա վկայ՝ 110ամեայ իր անցած ճանապարհը:

Կարեւորն ու էականը՝ ասկէ ետք մեր խօսքէն գործի անցնիլն է:

Authors

Discussion Policy

Comments are welcomed and encouraged. Though you are fully responsible for the content you post, comments that include profanity, personal attacks or other inappropriate material will not be permitted. Asbarez reserves the right to block users who violate any of our posting standards and policies.

*

Top