ԱՐՄԻՆԷ ԱՒԵՏԵԱՆ.- ԼՂՀ յատկապէս գիւղաբնակ բնակչութիւնը բաւականին հիասթափուած ու յուսալքուած վիճակում է: Թւում էր, թէ անկախութիւն ձեռք բերած եւ պատերազմ յաղթած ժողովուրդը պէտք է աւելի ոգեւորուած լինէր, բայց հակառակ պատկերն է: Ինչու՞ այդպէս եղաւ:

Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետութեան հռչակման 19րդ տարեդարձը կը տօնենք քաղաքականօրէն խառն ու բարդ ժամանակներու մէջ։

Լեռնային Ղարաբաղը (ԼՂ) (պատմական Արցախ նահանգի մի մասը), լինելով պատմական Հայաստանի անբաժանելի մաս, խորհրդային կարգերի հաստատումից յետոյ 1921թ. ՌԿ(բ)Կ Կովբիւրոյի (կովկասեան Բիւրոյի-Խմբ.) Յուլիսի 5ի ապօրինի որոշումով բռնակցուեց Խորհրդային Ադրբեջանին (Ադր. ԽՍՀ): Այնուհետեւ, 1923թ. Յուլիսի 7ին Ադրբեջանի Կենտգործկոմն (կեդրոնական գործադիր կոմիտէ-Խմբ.) ընդունեց հռչակագիր «Լեռնային Ղարաբաղի ինքնավար մարզի կազմաւորման մասին»:

Ջունկուշ. Խարբերդէն 50 քլմ. հարաւ, Տիգրանակերտէն 87 քլմ. հիւսիս-արեւմուտք: Ֆեթհիէ Չեթինի Մատէնէն՝ 37 քլմ. հարաւ-արեւմուտք: Դեռ հարիւրամեակ մը առաջ, զուտ հայաբնակ գիւղ՝ աւելի քան 10 հազար բնակչութեամբ, այդ «պատահարէն» առաջ: Ոչ մէկ հայ մնացած է հոն, ոչ թէ այսօր, այլ՝ այդ «պատահարէն» անմիջապէս ետք: Հողը, բլուրն ու դաշտը, գետն ու առուակը, ամառն ու ձմեռը հոն են դեռ: Նաեւ բնակուած է ան այսօր:

Գրադարանիս մէջէն գրքոյկ մը ինկաւ, բարալիկ պրակ մը, երբ Սրբուհի Տիւսաբի հատորը կը փնտռէի: Քառասուն փոքրիկ էջեր: Անցեալին կարդացած էի եւ անդրադարձած անոր:

Հայ ժողովուրդի դէմ 1915-1923 գործադրուած ցեղասպանութեան ժխտումը Թուրքիոյ պետական քաղաքականութեան օրակարգին եղած է հանրապետութեան հիմնադրութեան առաջին օրէն իսկ:
Ցեղասպանութեան ճանաչումն ու արդարահատոյցը կրնային հետեւիլ Պոլսոյ մէջ Առաջին Համաշխարհային Պատերազմի աւարտէն անմիջապէս յետոյ օրին իր պարտութիւնը ընդունած Օսմանեան կառավարութեան նախաձեռնած դատական գործընթացի լրումով:

Բանավէճը, որ այս օրերուն գրաւած է հայկական դիւանագիտական, հասարակական եւ քաղաքական շրջանակները, հասկնալիօրէն կը վերաբերի Քոսովոյի անկախութեան ճանաչման՝ Լա Հէյի միջազգային դատարանին կողմէ։

Թուրքիոյ վարչապետ Էրտողանի Մայիս 30-31ին Արժանթին կատարելիք պաշտօնական այցին ջնջումը՝ Պուենոս Այրեսի աչքառու հրապարակներէն մէկուն վրայ Աթաթուրքի կիսանդրիի զետեղման արգելքին հետեւանքով, լուսարձակի տակ պէտք է բերէ Անգարայի քաղաքականութիւնը Հարաւային

ՀՀ արտգործնախարար Է. Նալբանդեանը սիրում է իրաւացիօրէն կրկնել. «Ես ստիպուած եմ հիասթափեցնել երկակի չափանիշներ քարոզողներին.

Իրանի հետ երկխօսութիւնից, ՄԱԿը վերակազմելուց մինչեւ գլոբալ տաքացման, վիճելի խնդիրները լուծելու, «մեր միասնական ապագան կազմակերպելու համար» ԱՄՆ-ԵՄ, ԱՄՆ-Ճապոնիա մոդելի նմանութեամբ ԱՄՆ-Չինաստան՝ հզօրագոյն հնարաւորութիւններով երկու երկրների համընդգրկուն գործակցութեան անհրաժեշտութիւնը Զբիգնեւ Բժեզինսկին հիմնաւորում է հետեւյալ իրողութեամբ.