Ասք ու Զրոյց articles

Թարգմանիչները

ԳՐԻՇ ԴԱՒԹԵԱՆ Հայ մշակոյթի պատմութեան, հայ դասական գրականութեան պատմութեան մէջ 5րդ դարի թարգմանիչների եւ Թարգմանչաց շարժման դերը, հրիտակած արդիւնքը մեծ ու նշանակալից է եղել: Այն մտաւորականութիւնը, որ 5րդ դարում, հայոց տառերի գիւտից յետոյ, թարգմանական, ապա նաեւ հեղինակային ու ստեղծագործական աշխատանքով, հայոց նորաստեղծ գրութեան ուսուցման, դասաւանդման ու տարածման ազգաշէն նուիրուածութեամբ հայապահպանման հսկայական գործը իրականացրեց, իսկապէս մի

Ընկած Հերոսներ

Լռութեան մէջ յաւերժող հսկումի է ձեր հոգին Յառնած ոգում Աստծուն, ազգին ու հայրենիքին, Որոնց ձեր հուր արեւը մատաղեցիք անսակարկ Վեհօրէն ու արժանի, նուիրումով բացարձակ: Ո~վ դուք ընկած հերոսներ, որ բաշխեցիք մեզ ոգի Կեանքի, սիրոյ, պայքարի, ստեղծագործ գալիքի. Դուք եղաք կուռ պողպատը որով զօդուած ամրացանք Նորոգելու սուրբ ուխտը յանց անխափան դաւանանք: Ու սիրոյ լոյսը եղաք, որ

ԳՐԱԿԱՆ- Բ Ա Ռ Ո Ւ Բ Ա Ն

Աշխարհը մեր մտածածի ու արածի արտացոլումն է, Որ պատկերւում է մեր առօրեայում: Օրօրիր օրօրոցը քո կեանքի, Որ մէկն է աշխարհի օրօրոցներից, Որ օրօրւում է Երկնքի լազուր գմբէթի տակ Վայելքներով կամ տառապանքով. Զգա՛ հովի երաժշտութիւնը, Շառաչիր փոթորկի որոտի հետ Լեռների անշարժութեան ահագնութեամբ, Կամ ծովերի ծփանքի խտղըտանքով: Օրօրուիր ու ապրիր կեանքդ: Հսկի՛ր մտածումներիդ վրայ, Որովհետեւ դրանք դառնում

ԳՐԱԿԱՆ- Գրիշ Դաւթեանի Հեղինակային Երեկոն

«Սիրոյ Հանդէպ Խոնարհւում Են Բոլոր Տարիքները» Ռ. ԿՈՐԻՒՆ Աշխարհը հիմնուած է սիրոյ վրայ, առանց սիրոյ կեանքը դժոխք է: Սիրոյ դիմաց ոչ թէ միայն խոնարհւում են, այլ նաեւ՝ մանկանում են, պարզ ու զուլալ աղբիւրի պէս խոխոջում են, բիւրեղանում են, ծիածանւում են: Ինչպէս ասւում է՝ սէրը հրաշք է գործում, սիրոյ վրայ է խարսխուած մարդկային կեանքը, սիրով է

ԵՐԿՈՒ ԳԱԶԵԼ

(Առանց Հօր չկայ Մայր: Առանց Մօր չկայ Հայր:) ՀԱՅՐԻԿԻՍ Դու իմ գլխին հովանաւոր Արարատ ես, հայր, Ամպ ու զամպի դէմ ամրակուռ իմ վահանն ես, հայր: Երկրից երկիր թէ զօրք ելնեն ու բախուեն թափով, Դու ես պաշտպան մեր տան հարկի, դու զօրավար հայր: Կեանքի կռւում փոթորկալից ես կորած զինուոր, Բազկիդ թափը իմ թիկունքին՝ անյաղթ ուժ է

ԱՌԱՒՕՏ

ԳՐԻՇ ԴԱՒԹԵԱՆ ԱՌԱՒՕՏ Գիշերը, որպէս թուխ մի աղջիկ Մայրամուտից ի վեր հասունացած, Արբունութեան հրապոյրներով Տարածուել է շուրջս, Քսւում է ինձ, Ցանկանում է՝ սիրաբանեմ, Որ մայրանայ… Լուսինը շէկ տղան է, Արեւելքներից եկած Իր տաք ու փափուկ յուզմունքներով, Մտել է ծոցը ու սիրաբանում է… Սիրատարփ թուխ աղջիկը Հեշտանքի գերագոյն հաճոյքում Մայրանում է, Երազի ոսկէափում Ծնում է արեւավառ

Ժ Ա Մ Ա Ն Ա Կ Ը

Ժամանակը միշտ կարծել է, թէ խլում է իմ կեանքը, վայրկեաններով, րոպէներով,ժամերով ու օրերով, շաբաթներով, ամիսներով, տարիների թաւալով… Կարծում է թէ խլել է իմ մանկութիւնը, քնքշանքը, պատանութեան խենթ խոյանքը, երիտասարդութեան երազանքը, հասունութեան բաղձանքը… ժամանակը միշտ այդպէս է ապուշ եղել դարերով: Ե՛ս եմ քամել իմ մանկութեան կաթնաղբիւրի քաղցր հիւթը, համբուրել եմ պարմանութեան սուրբ սէրերիս ջերմ շուրթը, սաւառնել եմ երիտասարդութեան երազներիս ճախրանքով, նուաճել եմ հասունութեան փորձառոյթս հաճոյքով, ճիգ ու ջանքիս յոգնութիւնով, վաստակով… Մինչդեռ ապուշ ժամանակը դեռ կարծում է կեանքս է խլել խաբկանքով…

Ա Պ Ա Հ Ո Վ Ա Շ Խ Ա Ր Հ

(Չանաստեղծութիւն)

Ահա երազանքիս ու բաղձանքիս կապոյտ թռչունը որ թռչկոտում է երփնաւէտ հորիզոնում, որ բախտիս ճառագայթների վրայ է թառում, քաղցրալուր մեղեդիներ է ճռուողում… Իմ սուրացող երեւակայութեամբ ես բազմապատկում եմ նրան իննով — հարստանում եմ իննը թռչուններով… Նախախնամական մղումով թռչուններիս կերակրում եմ կուտով… Թռչուններ եւ կուտ: Դա արդէն մի աշխարհ է: Բայց ահա քչքչացող առուակի ափերով դանդաղկոտ անցնում է մի կրիայ… Դա էլ իմաստաւորում է աշխարհը մի այլ ծաւալով: Հիմա ամէն բան ապահով է արդէն. թռչուն, կուտ ու կրիայ… Ձգտում, հաց ու համբերութիւն:

Ա Մ Ե Ն Ա Մ Ե Ծ Մ Ի Ա Ւ Ո Ր Ը

(Չանաստեղծութիւն)

Հարցնում է.

_ Ութն է մեծ թէ՞ իննը: Նայում եմ ու ժպտում հասկացողութեամբ: Չի բաւարարւում, կրկնում է հարցը շեշտադրութեամբ.

_ Կատակ չեմ անում, ասա, ուզում եմ փաստես:

_ Ես չեմ կարող փաստել, այդպէս կանխատեսուել է սկզբից, երբ հնարուել են՝ իննը մեծ է համարուել ութից:

_ Ես հիմա ուզում եմ փաստել, միայն թէ անմիջապէս պատասխանիր հարցումներիս:

_ Լաւ: Ասում եմ:

_ Ութը քանի՞ կ՛ուզի, որ դառնայ տասը:

_ Երկու:

_ Իննը քանի՞ կ՛ուզի, որ դառնայ տասը:

ԱՇՆԱՆԱՅԻՆ ՎԵՐՅՈՒՇ

Քամին եկաւ աշնան ոսկէ բուրվառով ու խնկարկեց դեղնութիւն. դաշտերը լուռ դժգունեցին մրմուռով, խորհրդաւոր տրտմութիւն… Տերեւները թոյլ դողացին ճիւղերում, ու հողմավար թափուեցին. ճիւղերը մերկ չոր ու թափուր վերեւում անձրեւի տակ մնացին:

ԵՐՐՈՐԴ ԲՈՒՌ ՀՈՂ

Մարդու եւ հողի կապակցութիւնը, փոխադարձ սէրը արիւնակցական, հայրենիքով է, ու արարչի հուր շունչն ունի իր մէջ, որ հողը առաւ, շունչ փչեց մէջը, ու մարդ արարեց. հողն այնուհետ դարձաւ հայրենիք ու հող հայրենի, դարձաւ սրբազան…

Top