Աշխարհը մեր մտածածի ու արածի արտացոլումն է,
Որ պատկերւում է մեր առօրեայում:
Օրօրիր օրօրոցը քո կեանքի,
Որ մէկն է աշխարհի օրօրոցներից,
Որ օրօրւում է
Երկնքի լազուր գմբէթի տակ
Վայելքներով կամ տառապանքով.
Զգա՛ հովի երաժշտութիւնը,
Շառաչիր փոթորկի որոտի հետ
Լեռների անշարժութեան ահագնութեամբ,
Կամ ծովերի ծփանքի խտղըտանքով:
Օրօրուիր ու ապրիր կեանքդ:
Հսկի՛ր մտածումներիդ վրայ,
Որովհետեւ դրանք դառնում են բառեր:
Հսկի՛ր բառերիդ վրայ,
Որովհետեւ դրանք դառնում են արարքներ:
Հսկի՛ր արարքներիդ վրայ,
Որովհետեւ դրանք դառնում են [...]

«Սիրոյ Հանդէպ Խոնարհւում Են Բոլոր Տարիքները»
Ռ. ԿՈՐԻՒՆ
Աշխարհը հիմնուած է սիրոյ վրայ, առանց սիրոյ կեանքը դժոխք է:
Սիրոյ դիմաց ոչ թէ միայն խոնարհւում են, այլ նաեւ՝ մանկանում են, պարզ ու զուլալ աղբիւրի պէս խոխոջում
են, բիւրեղանում են, ծիածանւում են:
Ինչպէս ասւում է՝ սէրը հրաշք է գործում, սիրոյ վրայ է խարսխուած մարդկային կեանքը, սիրով է գործ արարւում, սիրով է կոթողներ [...]

(Առանց Հօր չկայ Մայր: Առանց Մօր չկայ Հայր:)
ՀԱՅՐԻԿԻՍ
Դու իմ գլխին հովանաւոր
Արարատ ես, հայր,
Ամպ ու զամպի դէմ ամրակուռ
իմ վահանն ես, հայր:
Երկրից երկիր թէ զօրք ելնեն
ու բախուեն թափով,
Դու ես պաշտպան մեր տան հարկի,
դու զօրավար հայր:
Կեանքի կռւում փոթորկալից ես
կորած զինուոր,
Բազկիդ թափը իմ թիկունքին՝
անյաղթ ուժ է հայր:
Արդարութիւնն ու աշխատանքն են կենաց հիմքը,
Քրտինքն արդար աշխատանքի ճակտիդ ծով է, հայր:
Տանը, խաղաղ [...]

ԳՐԻՇ ԴԱՒԹԵԱՆ
ԱՌԱՒՕՏ
Գիշերը, որպէս թուխ մի աղջիկ
Մայրամուտից ի վեր հասունացած,
Արբունութեան հրապոյրներով
Տարածուել է շուրջս,
Քսւում է ինձ,
Ցանկանում է՝ սիրաբանեմ,
Որ մայրանայ…
Լուսինը շէկ տղան է,
Արեւելքներից եկած
Իր տաք ու փափուկ յուզմունքներով,
Մտել է ծոցը ու սիրաբանում է…
Սիրատարփ թուխ աղջիկը
Հեշտանքի գերագոյն հաճոյքում
Մայրանում է,
Երազի ոսկէափում
Ծնում է արեւավառ մի աղջիկ…
Աղջամուղջը փլում է
Արեւի շողերի գրկում…
Սիրաբանութիւնս բեկւում է
Յագուրդի ալեբախութեամբ.
Բացում եմ աչքերս լոյսի մէջ
Իմաստնացած:
Սկսում եմ օրը:
ՑՈԼՈՒՄՆԵՐ
Ոչ թէ պատահական,
Այլ [...]

Ժամանակը միշտ կարծել է, թէ խլում է իմ կեանքը, վայրկեաններով, րոպէներով,ժամերով ու օրերով, շաբաթներով, ամիսներով, տարիների թաւալով… Կարծում է թէ խլել է իմ մանկութիւնը, քնքշանքը, պատանութեան խենթ խոյանքը, երիտասարդութեան երազանքը, հասունութեան բաղձանքը… ժամանակը միշտ այդպէս է ապուշ եղել դարերով: Ե՛ս եմ քամել իմ մանկութեան կաթնաղբիւրի քաղցր հիւթը, համբուրել եմ պարմանութեան սուրբ սէրերիս ջերմ շուրթը, սաւառնել եմ երիտասարդութեան երազներիս ճախրանքով, նուաճել եմ հասունութեան փորձառոյթս հաճոյքով, ճիգ ու ջանքիս յոգնութիւնով, վաստակով… Մինչդեռ ապուշ ժամանակը դեռ կարծում է կեանքս է խլել խաբկանքով…

Ա Պ Ա Հ Ո Վ Ա Շ Խ Ա Ր Հ

(Չանաստեղծութիւն)

Ահա երազանքիս ու բաղձանքիս կապոյտ թռչունը որ թռչկոտում է երփնաւէտ հորիզոնում, որ բախտիս ճառագայթների վրայ է թառում, քաղցրալուր մեղեդիներ է ճռուողում… Իմ սուրացող երեւակայութեամբ ես բազմապատկում եմ նրան իննով — հարստանում եմ իննը թռչուններով… Նախախնամական մղումով թռչուններիս կերակրում եմ կուտով… Թռչուններ եւ կուտ: Դա արդէն մի աշխարհ է: Բայց ահա քչքչացող առուակի ափերով դանդաղկոտ անցնում է մի կրիայ… Դա էլ իմաստաւորում է աշխարհը մի այլ ծաւալով: Հիմա ամէն բան ապահով է արդէն. թռչուն, կուտ ու կրիայ… Ձգտում, հաց ու համբերութիւն:

Ա Մ Ե Ն Ա Մ Ե Ծ Մ Ի Ա Ւ Ո Ր Ը

(Չանաստեղծութիւն)

Հարցնում է.

_ Ութն է մեծ թէ՞ իննը: Նայում եմ ու ժպտում հասկացողութեամբ: Չի բաւարարւում, կրկնում է հարցը շեշտադրութեամբ.

_ Կատակ չեմ անում, ասա, ուզում եմ փաստես:

_ Ես չեմ կարող փաստել, այդպէս կանխատեսուել է սկզբից, երբ հնարուել են՝ իննը մեծ է համարուել ութից:

_ Ես հիմա ուզում եմ փաստել, միայն թէ անմիջապէս պատասխանիր հարցումներիս:

_ Լաւ: Ասում եմ:

_ Ութը քանի՞ կ՛ուզի, որ դառնայ տասը:

_ Երկու:

_ Իննը քանի՞ կ՛ուզի, որ դառնայ տասը:

Քամին եկաւ աշնան ոսկէ բուրվառով ու խնկարկեց դեղնութիւն. դաշտերը լուռ դժգունեցին մրմուռով, խորհրդաւոր տրտմութիւն… Տերեւները թոյլ դողացին ճիւղերում, ու հողմավար թափուեցին. ճիւղերը մերկ չոր ու թափուր վերեւում անձրեւի տակ մնացին:

Մարդու եւ հողի կապակցութիւնը, փոխադարձ սէրը արիւնակցական, հայրենիքով է, ու արարչի հուր շունչն ունի իր մէջ, որ հողը առաւ, շունչ փչեց մէջը, ու մարդ արարեց. հողն այնուհետ դարձաւ հայրենիք ու հող հայրենի, դարձաւ սրբազան…

Ես գիտէի, որ կրակի պէս ես, որ չպիտի դիպչել, որ կ՛այրես… Բայց ցանկութիւնս շատ էր, եւ սէրս մեծ էր… Ու դիպայ… Տեսնո՞ւմ ես ինչ գեղեցի՜կ եմ այրւում…

Անձրեւի շաղից յետոյ պարզ ու ջինջ օր է գարնան, նստել եմ ծառի ներքոյ ձեռքումս մի հին մատեան: Մեր հայոց պատմութիւնն է Մովսիսա Խորենացւոյ, ու մեր սուրբ փոքր ածուն է ժեռ կամքով կուռ կոփածոյ: Կան եւ այլ հզօր ազգեր բանակած մեր սահմանին, հաւաքած զօրագնդեր սակրաւոր, բաբանային:

Եթէ չարութեան թունոտ սուսերով հատուի բարութեան յոյսի նարօտը, թող կայծակները ճայթեն ուժգնութեամբ ու չարութեանը մատնեն կորուստի գեհենական հոծ հրավառութեամբ։

Վտանգը այնտեղ չէ, հեռուի մթութեան մէջ, թէ գուբի խորշում. վտանգը այստեղ է, մեր սրտի խորանում, որ ուզենք իրար, թէ չուզենք… Վտանգը մեր չուզելու մէջ է, խտրութեան մէջ, ուր քաշում ենք գիծը… Գալիքը մեր ցանկութեան հետ պիտի հաշտ լինի… Մենք պիտի գծի նոյն կողմում լինենք

(Ուրիշի Համար)
Դու լցուել ես բաժակիս մէջ որպէս թոյն ու գինի, տանջում ու արբեցնում ես սիրոյ պչրանքներով. քո խօսքերին գերի կեանքի գիրքն եմ թերթում սիրագորով:

Ես միշտ եղել եմ հեռաւորութեան մի բնաւայրում, եւ իմ էութեան ինչ որ երանգում մի լուրթ արեւի ցոլանք է շողում ժամանակների տարածութեան մէջ:

Իմ կարօտը առնացի թող մղկտայ ու անցնի կապոյտի հեռուն, որ իմ հոգին էլ թողած տենչերը իր հին գուցէ ձգտի ու հասնի երազին քո սին… Քո կարօտն էլ թող լացի մրմուռով իր խոր, թող մղկտայ ու անցնի կապոյտի հեռուն, ինչպէս աւուրն է անցնում դառնում իրիկուն…

Արեւոտ էր այն օրերի մեր կեանքը հայաբնակ Նոր æուղայում ամփոփուած. ի՜նչ պայծառ էր ու շողաւէտ արեգակը ջինջ, քո աչքերի նմանութեամբ հարազատ…

ՀԱՌԱՉԱՆՔ
Մայրամուտին, երբ արեւն է խոնարհւում հորիզոնի մանուշագոյն ծփանքում, երբ գետափին գիշերուայ հովը համբակ աշնան խաշամ է հաւաքում ծառի տակ

Հեռուներից է սկիզբ առնում կեանքը, այս հրաշքը, մեր ցանկութիւնների անպարագիծը, որ հասնում… Ու չի հասնում հորիզոնին… Չի հասնում…
Ծննդոցի մի ամբողջ պատմութիւն…